Welkom :)

Op dit blog vertel ik over kinderen met depressie, en hoe je ze kan helpen. Dit is grotendeels voor leraren met leerlingen die waarschijnlijk depressief zijn of iets in die richting. Vragen? ik beantwoord ze graag: achtergrondmeisje@gmail.com

 

Vrienden van een depressief persoon

Hei, ik wou schrijven over dit onderwerp omdat dit iets is wat niet alleen voor mij maar ook voor mijn vrienden ongeloofelijk moeilijk is. Ik ben soms depressief, het zijn een soort depressie aanvallen. Op het moment dat ik dat heb is alles negatief, de hoop is weg, de enige manier hoe ik uit zo'n aanval kom is afwachten. Zodra ik zo'n aanval krijg ga ik drinken wat natuurlijk stom is. Alle gevoelens die ik normaal niet begrijp komen naar buiten en worden duidelijk, ik ben dan ook niet bang om ze te vertellen over whatsapp. Heel soms whatsapp ik een vriendin van me, die reageert echt totaal niet oke. De reden van mijn aanvallen is dat ik transgender ben en een moeilijk verleden heb gehad. Zodra ik haar whatsapp voelt het alsof ik haar stoor, want zo laat ze dat overkomen. Ik vertel haar hoe zat ik alles ben en hoe graag ik gewoon dood wil gaan (op zo'n moment heb ik mezelf niet meer onder controle). Ze verteld me dan hoe teleurgesteld ze is in me en hoe dom ik ben, dat is echt de slechtste reactie die je op iemand kan geven die ol het punt staat een overdosis alcohol en pillen te nemen. Ik vertelde haar dat dan ook, ze bleef herhalen hoe slecht ik ben, ze snapt ook niet waarom Transgender zijn ontzettend moeilijk is.

Dus als jij een bericht krijgt van je depressieve vriend(in), wees er dan voor dat persoon. Je hoeft niet zijn of haar psychiater te zijn, maar begrijp dat dat persoon door een moeilijke tijd gaat, depressie is geen grapje. Als je hulp nodig hebt hiermee kan je altijd stappen naar iemand anders bijvoorbeeld een volwassene die kan helpen, je vriend(in) word misschien boos maar misschien red je daardoor een leven.

Depressie drinken.

Ik wou graag over Depressie drinken schrijven, omdat het iets wat ik zelf heb gedaan en weet hoe gevaarlijk en stom het is.

Als je depressief bent of je voelt je verdrietig, moet je NOOIT drinken! De drank maakt alles 100x erger wanneer je verdrietig bent. Niet alleen omdat het heel slecht voor je is, maar als je veel aan zelfmoord denkt dan kan het zo afgelopen zijn. Ook zal je snel verslaafd raken, mensen gaan er achter komen en zullen zorgen dat je geen drank meer hebt. Je laat ze denken dat je niet zo verslaafd bent, maar eigenlijk slaap je dagen al niet meer omdat alles in je hoofd rond draait en alles wat je voor jou gevoel nodig hebt is een paar slokken uit die fles. zodra je eindenlijk van je verslaving af bent moet je oppassen voor elk beetje drank, want een biertje drinken zit er voor jou niet meer in, stel dat je weer verslaafd raakt.

Dus als je ooit het gevoel hebt dat je veel wilt drinken omdat je je verdrietig voelt, doe het niet! Het maakt dingen in je hoofd erger. 

'Het word niet beter, jij word beter'

'Het word beter' is 1 van die standaart zinnen die je zegt tegen iemand die op dat moment zich niet goed voelt. Ik heb die zin nooit gelooft en nu nog steeds niet.

Stel, er is een kind dat elke dag op school en misschien buiten school gepest word, hij/zij loopt met een gebogen rug en kijkt naar de vloer waardoor hij/zij geen zelfvertrouwen uitstraald en daardoor een makkelijk doelwit is. In 99% van de klassen zit op zijn minst 1 iemand die de 'pispaal' is van de klas, hij/zij is een makkelijk doelwit omdat hij/zij geen zelfvertrouwen uitstraald. Pesten is moeilijk te stoppen, en het enige wat je kan doen is tegen die pesters zeggen hoe jij je voelt, of zorgen dat je meer zelfvertrouwen uitstraald. Je ouders willen dat je het tegen de leraar zegt, zeker doen! Maar die leraar kan het niet voor jou oplossen. Je moet proberen sterker te worden vanbinnen. Het word niet beter, maar jij kan beter worden. Leren ermee om te gaan en ze niet over je heen te laten lopen, want als jij het toelaat dan stoppen ze niet. Vecht terug als ze je slaan, ja het is eng en nee ik ben totaal geen voorstander van vechten. maar als ik terug kijk naar de tijd dat ik gepest werd heb ik spijt dat ik nooit het terug geslagen, want het ergste wat er kan gebeuren is dat je moet nablijven enzo. Maar als jij die pestkop laat zien dat jij terug kan vechten, en dat je niet meer bang bent, dan stoppen ze.

Ik hoop dat dit iemand een beetje kan helpen. Als je vragen hebt, of dat je wilt dat ik over een bepaald onderwerp ga praten, zet het dan onderin de reacties. 

 

Labels Lgbtq+

Heii, ik wou het hebben over labels en welke ik gebruik.

Ik ben nu 16 jaar en ik ben een 'Transgender Agender jongen'. Transgender betekend dat je in het lichaam van het veerkeerde geslacht bent geboren. Agender betekend dat je je geen jongen of meisje voelt, je word liever aangesproken met bijvb Hun en zij.

Ik ben Transgender Agender omdat ik me niet echt een jongen of meisje voel, maar toch heb ik liever het lichaam van een jongen. En als ik een geslacht moest kiezen zou ik voor het mannelijke geslacht kiezen. Eigenlijk past er geen 1 label bij mij. Want bijvoorbeeld, ik ben geboren als meisje en val op jongens, maar ben ik dan gay? Want eigenlijk heb ik geen geslacht.

Ik weet dat veel mensen een hekel hebben aan labels, ik niet echt ookal past er geen 1 bij mij. Een label is er om mensen te laten zien wie ze zijn, en dit te begrijpen. Een label is ook handig omdat je als je er voor uitkomt naar andere niet een heleboel hoeft uit te leggen, je zegt de naam van het label en meestal begrijpen ze het. Ik denk ook dat een label een soort zelfvertrouwen en trots met zich meebrengt, zelfvertrouwen omdat je nu weet dat er heel veel meer mensne zijn die zich hetzelfde voelen, trots omdat je weet wie je bent en jezelf kan leren kennen.  

Ik denk dat labels echt levens kunnen redden. Er zijn genoeg lgbtq+ mensen die veel aan zelfmoord dachten en hoop kregen omdat ze eindenlijk wiste wat er was. Voor mij was dat ook zo, ik zag een Youtube video van een Transgender-Agender persoon, ik keek het en alles wat hij/zij zei herkende ik mijzelf in. Die video gaf mij veel hoop, nu weet ik ongeveer wie ik ben en kan ik mijzelf meer begrijpen en andere helpen om mij te begrijpen. In de afgelope jaren heb ik al heeeel veel labels gebruikt, maar ik denk dat Transgender-Agender het best bij mij past. 

Depressie ruzies

De laatste tijd ben ik mensen van me weg gaan duwen of ruzie gaan maken, maar dat ben ik niet. Depressie neemt alles van je weg, het laat je denken dat alles en iedereen tegen je is en constant naar je kijkt alsof je niets bent, ookal is dat niet wat er gebeurd. Alle mensen die je proberen te helpen, en al je vriendennverlaten je omdat ze depressie niet begrijpen. Dit is bij mij ook vaak gebeurd, maar gelukkig kwam het vaak ook goed. Depressie voor mij is gewoon een soort ziekte, het maakt je letterlijk dood van binnen. Het zuigt je gevoel en al je zelfvertrouwen weg, waardoor je constant verdriet/pijn gevoel hebt. Je gaat meer en meer aan zelfmoord denken, en aan alle dingen die fout gingen in je leven. Je zet alle positieve dingen eruit, en laat alle negatieve dingen naarbinnen. Bij mij is depressie vaak een moment van de dag, ik voel het niet constant. Vaak (vooral 's avonds) komen alle negatieve dingen weer tevoorschijn, niet alleen in mezelf maar ook in andere. Je gaat kijken naar andere wat hun fout hebben gedaan en die paar keer dat ze je pijn hebben gedaan, je kijkt niet naar de keren dat ze je hielpen en je lieten lachen want dat is niet wat depressie doet. Veel ruzies tussen vrienden beginnen bij de gene die aan depressie leiden, op het moment dat dat persoon zo negatief begint te praten is dat persoon niet meer zichzelf. Depressie neemt eigenlijk een beetje het woord over van dat persoon. Wanneer het bij mij 's avonds gebeurd, en ik de volgende ochtend wakker word heb ik de eerste 30 min geen idee wat ik gedaan had. Daarna kijk je op je mobiel en komt het allemaal weer naar boven, je hebt spijt van alle dingen die je zei vooral omdat het niet klopt. Je bent juist dankbaar voor die vrienden die je altijd hebben gesteund en wil ze zo dicht bij je houden. Ookal is het niet altijd even gezellig of iets, dat hoort erbij. Het beste wat je kunt doen is gewoon even je mobiel uitzetten, wegleggen en gaan slapen. Voor de vrienden van iemand die depressie heeft, ik heb echt geen idee wat ik eraan moet doen. Het enige wat je kan doen is niet reageren en denken aan deze log. Wanneer iemand met depressie in zo'n bui praat, meent diegene er niks van, hij/zij is waarschijnlijk zelf ook in de war maar de volgende ochtend is het over. Neem het persoon in zo'n bui dan ook niet sirrieus. Ik hoop dat iedereen het begrijpt.

1. Zelfmoord bij leerlingen, Hoe help je ze?

Ik heb hier een lange tijd over nagedacht, ik wou het hier toch graag nog even over hebben.

Mijn doel met deze log is om alle leraren een beetje te helpen begrijpen hoe kinderen werken, ik weet dat volwassene dat vaak proberen uittelegen maar kinderen van nu zijn heel anders dan toen. Waar ik het dit keer over wil hebben is zelfmoord bij kinderen.

Aller eerst wil ik zeggen, ja ik denk zelf vaak aan zelfmoord. De meeste kinderen die hier veel aan denken die laten dat niet weten, ze stappen niet vanzelf naar een leraar voor hulp. Leraren denken misschien dat ze niks kunnen doen, maar dat kunnen ze zeker wel. Als een leraar aan mij vraagt of het wel goed gaat met me, dan maakt dat me blij. Ik voel me dan belangrijk, dat een leraar zomaar aan mij vraagt of het wel goed gaat, dat die leraar dus geïnterreseerd is in jou.

Als een kind zich depressief is, aan zelfmoord denkt of zichzelf pijn doet kan je dit zien. Bij mij kan je dat aan mijn gedrag zien, ik ben stil als ik me depressief voel en probeer me te verstoppen van de wereld. Of als mijn mouw een beetje omhoog gaat en er littekens/sneeën op mijn polsen zitten. Veel leraren weten dat het niet goed met een kind gaat, maar doen hier niks mee. Maar met die informatie moet je zeker wel iets doen. Ik haat het als vrienden naar mijn mentor gaan om te zeggen dat ik weer aan zelfmoord denk, maar ik begrijp het. En het helpt, want het laat mij ook deels weten dat het ze wel boeit en dat ze moeite voor me doen en om me geven.

Als je als leraar niet naar het kind zelf gaat om te vragen of alles wel goed gaat dan doet dat verschikkelijk veel pijn. Depressie is iets wat niet zomaar over gaat, het kan even weggaan en na korte tijd weer terug komen. Kinderen met depressie hebben veel aandacht nodig, iemand die naar ze luisterd, iemand die weet dat ze liegen als ze zeggen dat ze gewoon 'moe' zijn. Als je als leraar naar dat kind afstapt en dat blijft doen, dan geeft dat kind vanzelf toe. Dit kan ik uit eigen ervaring vertellen. Maar als je die leerling op zijn of haar woord geloofd ookal zie je duidelijk dat het niet waar is, doe er dan alsjeblieft iets mee. Kinderen hebben een volwassene nodig die hun verteld dat alles goed komt, maar als er niemand die kleine stap maakt en vraagt: 'hoe gaat het?', wie verteld ze dan hoe ze moeten vechten.

Mijn ervaringen over dit onderwerp: 

Vorig jaar had ik een leraar, hij begon ook te vragen hoe het met me ging. Vaak zei ik: gaat wel, waardoor hij zei: niet zo goed dus. Het was een nieuwe leraar, en hij begon deze vraag al na 2 weken dat hij er was te vragen. Op een gegeven moment gaf hij mij zijn nummer, zodat als er iets was dat ik hem een berichtje kon sturen. Nog geen 2 dagen later stuurde ik hem al een whatsappje, ik vertelde mijn verhaal, wetende dat hij mijn vertrouwen in alles zo kon weggooien. Hij vertelde mij zijn ervaringen van leven, hij heeft ook een moeilijke jeugd gehad en vertelde me over hoe hij er tegen heeft gevochten. Ik voelde mij die hele week veel blijer. Bijna elke dag stuurde ik berichtjes naar hem, tot ongeveer een maand voor het eind van het jaar. Vanaf dat moment werd ik weer depresiever, door gedoe met mijn vader. Mijn vader zei dingen zoals: ik wil je vader niet meer zijn rot op! Mijn vader was mijn held toen die tijd. Mijn vertrouwen in mensen was gewoon weg. Depressie duwt mensen van je af. Ik heb toen ruzie gehad met die leraar, omdat ik hem wou wegduwen en het lukte me... Hij zei dat alles mijn eigen schuld was, en dat ik eens een keer moet vechten inplaats van te janken de hele dag (dit is trouwens ook precies wat een vriendin toen tegen me zei) Dat deed pijn. Maar een lange tijd geloofde ik het, ik gaf mezelf de schuld. Nu weet ik dat dat niet zo is, het is Depressie. 

Een vriendin van mij had ook depressie, en ik probeerde haar te helpen. Alles wat ze deed, de opmerkingen en het wegduwen het was het zelfde! Vanaf toen werd mij duidelijk dat het grootendeels niet mijn fout was, ik liet depressie binnen en dat was mijn fout. Maar depressie is wat mij stuurde en mensen van mij af duwde. Die leraar heeft het schooljaar afgemaakt en is toen ontslagen omdat er teveel leraren waren ofzo. Hij heeft mij een paar keer geprobeerd te bellen, maar hij belde alleen als ik op mijn werk was en ik niet op kon nemen. Dat heeft hij 3 dagen gedaan dus 3x. Sindsdien heb ik niks meer van hem gehoord. Wat hij zei vond ik vreselijk, maar ik snap hem. En hij heeft mij geholpen door een groot deel van mijn depressie. Ik ben hem dankbaar.

Tip:

Help je leerling, jij kan die hand zijn die ze uit de donkere put haalt. Als je eenmaal het vertrouwen hebt van een leerling, zal je bijna dagelijks horen hoe depressief ze zich voelen. Vat dit niet op als 'zielig doen', ze willen gewoon iemand die luisterd omdat een lange tijd niemand luisterde. Geef ze tips en vertel ze hoe mooi leven eigenlijk is. Laat ze niet los, ookal zeggen ze dat ze geen hulp meer van je willen, dat willen ze wel. Ze willen kijken of het jou genoeg boeit om te blijven. 

Ik hoop dat dit een beetje heeft geholpen, mocht je vragen hebben mail dan achtergrondmeisje@gmail.com of plaats een reactie hieronder. Bedankt voor het lezen!

Mocht je een onderwerp hebben waarvan je wilt dat ik over praat, kan je me mailen achtergrondmeisje@gmail.com 

607950